NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
İnsanlar da dedi ki "Lanet olsun en azından ikiyüzlü değil."
"Ona vermen gerekiyor ve en kötü bölümü de bu."
Pekala.
Domuz pirzolası yedim. Övünmek falan istemiyorum.
Ama şu an biz konuşurken midemde.
Ve fark ettim ki bir restoranda yemek
evde yemekten farkı değil mi?
Evde, kızartma tavanızda asla domuz pirzolası yapmazsınız.
Bir tarafını ısıtıp ters çevirip diğer tarafını ısıtmanız gerekir.
İçinin durumunu görmek için kesmelisiniz.
Sonra dersiniz ki "Dostum bu harika domuz pirzolasına bayılacağım.
Yeterince sıcak olur olmaz yiyeceğim.
Ama beklerken
koca bir somun ekmek yiyeceğim."
Kim yapar bunu?
"35 parça tereyağıyla bir somun ekmek yiyeceğim.
Bu da iştahımı açacak.
Pirzoladan önce."
Bugünlerde artık tatlıların da değişik olduğunu fark ettim.
Ben küçükken garson gelip giderdi.
"Tatlı olarak ne istersiniz? Kirazlı turta mı elmalı turta mı?"
Siz de derdiniz ki "Kirazlı turta alacağım."
Ve biri getirirdi. Çok basitti. O zamanlar işler kolaydı.
Şimdi tatlı mı? Aman Tanrım!
Şimdi koca bir tepsiyle çıkageliyorlar, eğik tutuyorlar.
Üstünde insanlığın bildiği tüm şekerlemeler var.
O...
Konuşmasını beğenmiyorum.
Çünkü artık domuz pirzolasından söz eder gibi konuşmuyor.
Birden bire tatlıyla seksi bir fısıltı başlıyor.
Bilirsiniz.
Aynen şöyle yapıyor.
"Neden böyle sesler çıkarıyorsun?" O şöyledir.
"Sizi hoş şeylerle kışkırtabilir miyim?"
"Kışkırtmak mı?"
"Şımartan şeyler sever misin?"
"Şey hayır."
"Umarım midende biraz yer vardır." "Tamam beni dinle.
Hala tatlıdan mı söz ediyoruz? Neler oluyor burada?
Sonunda tuvalette seninkiyle oynamak istemiyorum."
Tuvalette onunkiyle oynamak istemem. "Dinleyin.
Ben de herkes gibi kandırılabilirim.
Tuvalette olmak istemiyorum.
Hey! Bekle biraz.
Orada biraz dur üstat.
Karamelli pudingden falan söz ediyoruz sanıyordum.
Pek umurumda değil kaptan bunu sana hemen söyleyeyim.
Devam edeceğim. Ben sözümün eriyim ama bunu söylemeliyim.
Bunu söylemeliyim şef.
Benim sözüm senettir, bu değil...
Fark ettin mi bilmiyorum ama bunu gönülsüz yapıyorum.
Benim için seks...
Öncelikle ben yaşlı bir adamım.
Benim yaşım yaklaşık altmış
ve 12 gibi bir şey.
Alt kelimesini tekrarlamak istiyorum.
Bence Lincoln
bunu düşündüğünde devam edeceğini sandı.
Anladınız mı?
Karısı derdi ki "Niye doğruca 87 demiyorsun?"
O da "Niye çeneni kapamıyorsun?" derdi.
"Bu ailede konuşmalar yapan kişi benim.
Sense kaçık bir kadınsın.
Seksen ve yedi dediğim zaman inan bana
akıllarında kalan seks olacak.
Ama
hiç öyle olmadı.
Başkanlıkla ilgili bir şey daha var.
George Washington hakkında bir hikaye anlatılır.
Küçük bir çocukken bir kiraz ağacını kestiği söylenir.
Anne babası eve geldiğinde sormuş. "Kiraz ağacını kim kesti?"
Küçük George'da demiş ki "Kiraz ağacını ben kestim.
Yalan söyleyemem."
Siz de bu harika bir hikaye dersiniz.
Ama bunun üzerine biraz düşün.
Arabanızla evinize gittiğinizi hayal edin.
Oraya vardığınızda "Kiraz ağacına ne oldu böyle?" diyorsunuz.
"Biri onu kesti mi?"
Sonra içeri girdiğinizde
çocuğunuz duruyor. Bir baltayla.
Kiraz ağacına ne oldu diye sorarsınız
o da der ki:
"Kiraz ağacını ben kestim.
Yalan söyleyemem."
Siz de dersiniz ki "Tamam.
Söylediğin şeyin ilk bölümü canımı fena sıktı.
İkinci bölümü ödümü kopardı.
Yalan söyleyemez misin?
Yalan söyleme engelin mi var?"
Bu...
Bu beni korkuturdu.
Ben LA'de yaşıyorum. Orada partilere gideriz.
Ben de giderim ama bu konuda pek iyi değilim.
Sorunum şu: Hiç görüşüm yok.
İnsanların nasıl görüşü olur bilir misiniz?
Benim hiç yok.
Politik görüş gibi.
Bazen partiye gitmeden önce televizyonu açıyorum.
Adam ne diyorsa aynını söylüyorum.
Ama bunda iyi değilim.
Partilere gittiğimde ciddi tartışmalar istemiyorum.
Kendimle aynı düzeyde birini bulmaya çalışıyorum.
Ve bu konuda da iyiyim.
Eşcinsellerin, eşcinsel radarı olduğunu söylerler bilirsiniz.
Kendimle aynı zeka seviyesindeki insanlar için ben de öyleyimdir.
Köşedeki bir adamı görürüm derim ki:
"Şuradaki piçle takılabilirim."
Sonra ona giden kestirme bir yol açarım.
Sonra birkaç saat boyunca Jughead çizgi romanından söz ederiz.
Her şey yolundadır.
Bazen insanlar "Konuşmaktan hoşlanmıyorsan neden partilere gidiyorsun?" der.
Partilere gitme nedenim şu.
Partilere gitmemin yalnızca bir nedeni var.
Partileri sevmemin nedeni o küçük sandviçler.
Hani şu üçgen olanlar.
Kabuklarını kesiyorlar.
Sonra küçük birer eşkenar üçgen oluşuyor.
Ve üstlerine de birer kürdan batırıyorlar.
Altın rengi ambalaj kağıdı oluyor.
Kırmızı kağıt da...
O kahrolası şeylerden otuz kırk tane yerim.
Ve onları sadece partilerde bulursunuz.
Düşünün, bir restorana gidiyorum ve diyorum ki:
"Üçgen biçimli sandviçiniz var mı?"
Onlar da hayır derler "Tüm sandviçlerimiz sandviç biçiminde."
"Kahretsin." derim.
Sonra
bir markete giderim.
"Acaba kürdanlı sandviçleriniz hangi bölümde?" diye sorarım.
Onlar da öyle bir şey yok der.
"Partiyi denedin mi?"
Ben de "O şeylere gitmemeye
çalışıyorum." derim.
Ben içmiyorum partilerde bu yüzden iyi değilim.
Ve hap da kullanmıyorum.
Eskiden kullanırdım. Gençken her şeyi yapardım.
LSD kullandığım en güçlü haptı. Asit.
Hiç asit kullandınız mı bilmiyorum.
Ben gençken bana derlerdi ki:
"O asitle dikkatli olmalısın.
Kullanabilirsin ama sonra geçmişine dönersin.
On yıl geçebilir, 20 yıl geçebilir
sonra da geçmişe dönüş yaşarsın."
Ben de bu iyi bir fikre benziyor diye düşündüm.
Torbacım Frank'e gittim.
Dedim ki "Frank
piyasada bir hap varmış sana beş dolar ödüyormuşum
hapı atıp kafayı buluyormuşum
20 yıl sonra yine kafayı buluyormuşum öyle mi?"
O da evet dedi.
Ben de kendimi uyuşturucu parasını çok iyi kullanan biri olarak düşündüm.
Bütün bunların asıl önemli noktası
siz gençlere söylemek istediğim şey
bunun doğru falan olmadığı.
Çünkü ergenliğimden beri LSD kullanmadım.
On yıl geçti, 20 yıl geçti.
Üzücü ki 30 yıl geçti.
Yine de hala
geçmişe dönüş yok.
Ne dolandırıcılıktı ama...
Ben...
Bana sorarsanız büyük asit şirketlerinin çıkardığı saçmalıklar.
Ben pek
politikaya bulaşmak istemem...
Eğer büyük asit şirketleri
siz ufaklıkları umursar sanıyorsanız...
Onların tek umursadığı yıllık kârlarıdır.
Tek umursadıkları budur.
Benim bir arkadaşım vejetaryen.
Hiç daha önce bir konuda yanıldığınız
ve birden bire fark ettiğiniz oldu mu?
Çünkü vejetaryenlik hakkındaki tüm argümanları doğru.
O diyor ki "Aynı şeyi tarladaki
otlardan alabilecekken bir hayvanı nasıl öldürürsün?
Çok anlamsız."
Ben de derim ki "Domuz seviyorum."
İşte böyle...
Elbette o haklı.
Ve ben haksızım.
İnandığınız her şey hakkında yanıldığınızı fark etmeniz tuhaf.
Her şey değil vejetaryenlik hakkında.
Uyandığınızı ve her şey hakkında yanıldığınızı hayal edin.
Uyanırsınız ve dersiniz ki:
"Kahretsin. İnandığım her şey hakkında yanıldım."
Sanırım sonra halat dükkanına gitme zamanınız gelir bence.
Çünkü bu, daha iyiye gitmeyecektir.
Halat dükkanına gidin. Size önerim bu.
Yaklaşık bu boyda bir parça halat alın.
Sonra da hırdavatçıya gidin.
Dinleyin, bu tesadüf değil.
Halat dükkanları ve hırdavatçılar her zaman yan yanadır.
Politikaya bulaşmak istemiyorum...
İnsanlar intihara kalkıştığında kimse anlamıyor.
İnsanlar intihara kalkışınca birileri "Anlamıyorum." der.
Ben de "Öyle mi?" derim.
"Sen pamuk şekerden bir evde falan mı yaşıyorsun?
Hayatı bilmiyor musun?
Yalnızca hayal kırıklığı doludur.
Giderek daha kötü olur sonunda da felakete dönüşür.
Bu da ne demek?"
Bir adamın kendini asmasının iki nedeni vardır.
Birincisi, söylediğimiz gibi
rol yaptığımız bu değersiz ve sahte yaşamımızdan kaçmaktır.
Ve kendimizi boynumuzdan asmamızın ikinci nedeni de 31 çekmek.
Bu çocuklar.
Anlamıyorum.
Buna otoerotik asfaksi deniliyor.
Büyük ve havalı bir laf ama pis bir şey.
Ve benim bununla bir sorunum var.
Riskin kazanca oranı
pek iyi değil.
Kazancını biliyorum çünkü bunu okudum.
Anlaşılan oksijeni kesmek yoluyla
orgazmınızı yükseltiyorsunuz.
Bir buçuk kat daha güçlü hale getiriyorsunuz
geçen Perşembe olana kıyasla...
Bu gerçekten o kadar önemli mi?
Bu ülkede pek çok meselemiz var.
Ormanlarda yağmur yağıyor.
Düşünecek bir sürü şeyimiz var. 31'i bir kenara bırakın.
En büyük sorunumuz bu mu?
Ama riske gelirsek, Tanrım!
İnsanlar hep öldükten sonra ne olduğunu merak eder.
Kimse bilmez.
Biliyormuş gibi yaparlar.
Ama öldükten sonra ne olduğunu kimse bilmez.
Ama ben öldükten sonra ne olduğunu biliyorum.
Ben öldükten hemen sonra ne olduğunu biliyorum.
Bulunuyorsunuz.
İşte bu nokta biraz çetrefilli.
Ve her zaman sevenleriniz sizi bulur.
Bilirsiniz.
Oğlunuz girip şöyle desin istemezsiniz "Kahretsin bu da ne?
Babama ne olmuş böyle, bu da ne?"
Artık sonsuza dek böyle hatırlanacaksınız.
Başardığınız diğer şeylerin hiçbir önemi yok.
İnsanlar bir şeyi yanlış anlıyorlar.
Hayatlarının kısa film gibi hatırlanacağını sanıyorlar
ama öyle değil.
Sadece bir fotoğraf olur.
Hareketsiz bir fotoğraf.
Ne yazık ki bu iş böyledir.
Elbette siz
oğlunuzun sizi şöyle hatırlayacağını sanıyorsanız:
"Hava çok sıcakken babamın beni Disneyland'a götürdüğünü hatırlıyorum
ve Mickey Mouse'tan imza almak için sırada öylece dikilip beklemişti.
İki saat sürmüştü.
Benim için yaptı. Gerçek Mickey Mouse olmadığını biliyordum. Bunu anlamalıydı.
İşsiz bir üniversiteli çocuktu.
Yine de orada dikildi. Benim için dikildi.
Babam.
İki işi vardı.
Benim, annemin ve kardeşimin tabağına
yemeği o koyardı.
İki işi vardı.
Hiç unutmadım bir keresinde eve gece geç geldi.
Ben yataktaydım uyuyor numarası yapıyorum.
O içeri girdi
çok sessizdi, bana doğru geldi
ve beni öptü. Tam şuradan
alnımla burun kemerimin birleştiği noktadan.
Beni tam buradan öptü.
Ve beni uyandırmamak için sessizce dedi ki
'Seni seviyorum evlat.'
sonra da gitti.
Sonraki gün kahvaltı masasında ona bir şey söylemek istedim.
Ama çoktan çıkmıştı. Taksi sürerdi.
Bu da ikinci işiydi.
Ama Tanrım benim babam..."
Bunları hatırlamazlar tek hatırladıkları şu!
Bilirsiniz.
Ne yazık ki insanlar böyledir.
Hiç sanmıyorum ama eğer ben yapacak olsaydım.
Gerçi hiç bilinmez.
Geleceği tahmin edemezsiniz.
Bir gün uyanıp şunu diyebilirim
"O orgazmlardan birini yaşamak istiyorum.
Hani şu
üç bölü iki kat daha güçlü olanlardan birini...
O ileri matematik derecesinin bir gün işe yarayacağını biliyordum.
Sadece zamanını bilmiyordum."
Bu bana olursa şunu yaparım.
Saklarım ve gerçek intihar gibi görünmesini sağlarım.
Çünkü o zaman bulunduğumda, oğlum şöyle yapmaz.
Der ki "Oh çok gizemli.
Babam gizemli bir adam.
Bu benim için çok havalı bir hikaye olacak."
Bu yüzden gerçek bir intiharmış gibi yaparım.
Bir intihar mektubu yazarım.
Sizce bir eşek şakası olarak şu eğlenceli olmaz mı:
Bir intihar notu yazıyorsunuz ve öylesine birini suçluyorsunuz?
Sizce de olmaz mı?
Anladınız mı?
Berberinizi ya da ona benzer birini...
"Hepsi Ralph Abernathy'nin suçu!" yazarsınız.
Çünkü bilirsiniz ki polis
Abernathy'nin berber dükkanına gitmek zorunda kalır.
Derler ki "Norm Macdonald adında birini tanıyor musun?"
O da "Evet, birkaç ayda bir tıraş olmaya gelirdi" der.
"Pekala her neyse senin yüzünden canına kıydı
Bu mektupta yazmış. Saklamak ister misin?"
Ralph Abernethy hayatının geri kalanını şöyle yürüyerek geçirir.
Hayat böyle yürümeden de yeterince zor.
Bu pek iyi bir eşek şakası değil.
Bunu asla iyi bir eşek şakası olarak anlatmamalıydım
çünkü bu muhtemelen en kötü eşek şakası olur.
Bilirsiniz.
Bu sürekli şeytanın tecavüzüne uğrama cezasına neden olacak bir şaka.
Buraya Nevada, Las Vegas'tan geldim.
Ve hava şeyindeyken...
Uçaklar nereden kalkıyordu? Havaalanı.
Havaalanındaydım ve bana kimliğimi soran adamlar vardı.
Bu bana tuhaf bir kelime gibi göründü.
Çünkü kim, kim olduğunu gösterir.
Sonra "lik".
Sadece lik demektir.
Bu yüzden lik bölümü bana
ayak işi yapıyor gibi göründü.
Ama Vegas güzeldi.
Vegas'ta bir söz vardır.
Kent için bir sloganları var.
"Vegas'ta olan Vegas'ta kalır."
Bu da doğru değil.
Birini öldürüp öylece çekip gidemezsiniz.
Sizi takip ederler. Sizi bulurlar.
Geri getirirler ve yaşıtlarınızdan oluşan bir jüri önünde yargılarlar.
Ben de bu ne demek oluyor peki diye düşündüm.
Bu konuda uzun uzun düşündüm.
Günlerce ve gecelerce...
Uykusuz haftalar yeni uykusuz haftalar getirdi.
Ve sonunda anlamını buldum.
Çok basitti.
Başından beri gözümün önündeydi.
"Vegas'ta olan Vegas'ta kalır" bunun anlamı, Vegas'a gidebilirsiniz
bir fahişeyle yatabilirsiniz.
Bunu karınıza söylemez.
Oldukça ketumlar.
Las Vegas fahişeleri.
Bilirsiniz.
Sizin yaşadığınız yerdeki
dedikoducu taşra fahişeleri gibi değillerdir.
O kahrolası gevezeler!
Kafalarında o soluk mavi şeyle güzellik salonunda otururlar.
O da neyse artık...
"Marge Majerson sen misin?
Neil'in karısı mısın?
Tanrım!
Geçen gece üzerine tuvaletimi yaptım.
Para karşılığında.
Hoş adam."
En sevdiğim şey hepimizde olan şu sihirli telefonlar.
Bilirsiniz
kısa süre önce telefonlar pek de sihirli değildi.
Birini aramak için kullanılırlardı.
Ve fotoğraf çekemezlerdi.
Bilirsiniz.
20 yıl önce bir fotoğraf çekmek istediğinizde
telefonu kullanamazdınız.
Hatırlıyorum denedim.
"Pekala orada bekle. Sadece..."
"Ne yapıyorsun?" "Endişelenme bu..."
Zamanımın ilerisindeydim sandılar ki...
Fotoğraf makinesi kullanmanız gerekirdi.
Fotoğraf makinesine film koyardınız.
Sonra bir Fotomat'a giderdiniz.
Muhteşemdi.
Yaşlı bir adama verirdiniz, arka bölüme geçip bir şeyler yapardı.
"Fotoğrafları ne zaman görürüm?" dersin. "Bilmiyorum." der.
Sonra dersiniz ki:
"Birkaç haftada bir telefon ederim, buna ne dersin?"
Sonra bir gün haberi alırsınız. Fotoğraflarınız hazırdır!
Bütün aile bir araya gelirsiniz. Oraya gidersiniz.
Bir zarf alırsınız.
Muhteşemdir!
Sonra o bandı açarsınız.
İçinden fotoğraflar çıkar. Bir avuç dolusudur.
Dersiniz ki "Hey şuna bakın
bu Ida Teyze'nin bir fotoğrafı
ama gözleri şeytan gibi kırmızı.
Belki Ida Teyze şeytandır.
Hey şuna bakın!
Bu benim köpeğimin fotoğrafı.
Ama bir şapka ve gözlük taktım böylece bir insan gibi görünüyor.
Hala bir parça köpeğe benziyor.
Hey baksana, bu senin fotoğrafın!
Ama ceketine ve saçlarına bak.
Eskiden böyle görünüyordun.
O saçları hatırladın mı?
Fotoğrafların anlamı olması ya da bir etki yaratması için o süre gerekirdi.
Bugünlerde şöyle olur:
"Hey bir fotoğraf görmek ister misin?
Bir saniye önce seni tam olduğun yerdeyken gösteriyor.
İşte elimdeki var.
Saçın aynen böyle."
"Zaten öyle olur değil mi?"
Çok eski zamanlardaysa
fotoğraflar daha farklı çekilirdi.
Evde büyük büyükbabamın bir fotoğrafı var.
Ve sadece bir tane var.
O zamanlar herkesin sadece bir fotoğrafı olurdu.
Çünkü bir şeyi çekerlerdi ve bir patlama olurdu.
Öylece kalırdınız.
Kimse mutlu değildi.
Çünkü fotoğrafın çekilmesi çok uzun zaman alırdı.
Bu yüzden büyük büyükbabam böyleydi.
"Bu ne kadar vakit alacak bayım?
Lanet domuzları kim besleyecek?
Kahrolası Marjorie beslemez ona eminim."
Sihirli telefonda başka neyi severim biliyor musunuz? Vikipedi.
Hiç kullandınız mı? Harika bir şey.
Zekanın dışında bir demokrasi yaratır.
Artık herkes eşit.
Eskiden adamın biri beş altı yıl bir okula giderdi
sonra benimle konuştuğunda şöyle olurdum.
Ama şimdi...
Artık her şey farklı.
Çünkü cebimde sihirli telefonum var.
Böylece adamın teki şöyle deyince "Hey Norm
Claude Monet isimli bir adamı hiç duydun mu?"
Ben de derim ki "Elbette duydum!
Tuvalete gitmeliyim."
Sonra tuvalete giderim.
Orada 20-25 dakika kaldıktan sonra geri dönerim.
Derim ki "Hey, dinle
Claude Monet hakkında konuşuyorduk.
Onda beğendiğim şey resim yapması.
Onun resim yapma biçimini severim.
O bir ressamdı.
Ben de onun eskiden boyalarla yaptığı resimleri severim."
Sonra o der ki "Kahretsin Norm!
İki yıldır seni hiç hazırlıksız yakalayamadım."
Vikipedi'ye baktım çünkü oradan öğrenmeyi seviyorum.
Baktım çünkü şöhretin doğasını merak ediyordum.
Çünkü bu çok değişti.
Benim gençliğimde başka bir şeydi
şimdiyse bambaşka bir şey.
Kaç kişinin Ay'a gittiğini merak ettim.
Yani kaç kişinin gerçekten Ay'da yürüdüğünü.
Sihirli telefonuma baktım ve bunu öğrendim.
Dünya tarihinde sadece 13-14 kişi gitmiş.
Bunun sizi çok ünlü yapacağını düşünebilirsiniz.
Ama hayır.
Ay'da yürüyen son adamın
Ay'da yürüyen son adam olduğu için ünlü olacağını sanırsınız.
İsmi Harrison Schmitt'ti.
Onun adını kim duydu?
Bu arada o Ay'a kadar gitti
orada bir süre takıldı ve geri döndü.
O ünlü değil.
Ama devasa bir kıçı olan bir kız ünlü.
Ben gençken
Ay'a giden bir adam ünlü olurdu.
Devasa kıçlı bir hanıma şunu derdiniz:
"Acaba gidip şurada durabilir misin?"
Harrison Schmitt.
Peki tanıdığımız kaç kişi Ay'a gitti?
İlk gidenleri biliyoruz.
Neil Armstrong ve Buzz Aldrin.
Apollo 11'e bindiler. Neil Armstrong, Buzz Aldrin.
Üçüncünün adını bile hatırlamak zor. Adı Michael Collins.
Michael Collins.
Onun başına gelen...
En büyük adaletsizliklerden biri.
Buna ne denir bilmiyorum.
O Ay'a kadar tüm o yolu gitti. Ama Ay'ın üzerine inmedi.
Ay'a kadar tüm o yolu gitti.
Sonra küçük bir ip merdiven indirildi.
Aşağı inmeye izni yoktu.
Ay kapsülünün içinde kalması gerekiyordu.
Buzz Aldrin ve Neil Armstrong bu sırada Ay'daydı.
Michael Collins pencereden bakıyordu.
"Kahrolası herifler golf mü oynuyor?
Tanrım! Golf oynuyorlar!
Durun biraz şimdi de plaj arabası kullanıyorlar!
Benim hiçbir şey getirmeme izin verilmedi onlarınsa plaj arabası var.
Bu...
Sanırım neşeli görünmeye devam etmem gerekiyor."
Buzz ve Neil eminim iyi insanlardır.
Michael Collins'i incitmek istemediler.
Bu yüzden muhtemelen Ay kapsülüne geri döndüler.
Michael Collins sordu "Ne düşünüyorsunuz? Ay nasıldı?
Şunu yaptılar...
"Böyle şeylerden hoşlanan biri için fena değildi sanırım.
Bana sorarsan ben Ay kapsülünü tercih ederdim.
Buzz'ın fikrini bilemem ama...
Ben Ay kapsülünü gerçekten beğendim."
Böyle yaparsınız çünkü hayatınızın büyük bölümü sıradandır.
Ben bir kitap yazmaya karar verdim. Hayatımı anlatan bir kitaptı.
"Sadece hayat hikayeni yaz." dediler.
Teşekkür ederim. Sağ olun.
Sonunda muhteşem bir komedi romanı oldu.
Ama başlangıçta bir anı kitabı olması planlanmıştı.
Bir otobiyografi.
Bu insanı hayatım nedir diye düşünmeye itiyor.
Ben de düşünmeye başladım.
Dedim ki "Pekala, sabah kalkıyorum
ve biraz Count Chocula gevreği yiyorum.
Sonra Count Chocula'yı sindirirken Sports Center'ı seyrediyorum.
Ve arkadaşım Şişko Freddie'ye telefon ediyorum.
Ona diyorum ki "Hey.
Saat üç gibi peynirli sandviç falan yemek ister misin?
Count Chocula gevreğimi sindirmeyi beklemem gerekiyor.
Sana uygun mu?"
O da "Evet. Harika." Der. Böylece onunla buluşurum.
Yoldayken daha sonra eve getirmek için market alışverişi yaparım.
Sonra elbette akşam yemeği gelir.
Yani hayatımın büyük bölümü
gıda bulmak ve tüketmek üzerine kurulu.
Bu yüzden pek sürükleyici bir okuma olmaz.
İnanılmaz biçimde tekrarlarla dolu.
Yazarken çok şey öğrenirsiniz.
Büyük bir yazara gittim.
Bana bilmediğim şeyler anlattı.
Metaforlar. Hiç duydunuz mu onları?
"Metafor kullanmalısın." dedi. Ben de "O ne?" dedim.
"Şöyle bir şey." dedi.
"Metafor şöyle bir şeydir:
Bir atı suya yönlendirebilirsin.
Ama ona suyu içiremezsin."
Ben de "Bu da ne demek?" dedim.
O da dedi ki:
"Bunun anlamı, bir insanı alıp
ona tüm bilgileri ve her şeyi sunabilirsin
ama bunları öğrenmesi gereken kişi yine de odur."
"Peki neden doğruca öyle söylemedin?
Neden atı işin içine soktun?
Bunu bir masala dönüştürmeni gerektirecek kadar aptal mı görünüyorum?
At mı?"
Ya da bazen, metafor bölümü doğrudur
gerçek bölümü ise doğru değildir.
Mesela "Seni öldürmeyen şey seni güçlendirir." gibi.
Metafor olarak bu doğru.
Belki bir kadın kalbinizi kırar
ya da yaşamınızda işler ters gider.
Ancak bir dahaki sefere buna hazırlıklı olursunuz ve o kadar incitmez.
Ancak gerçekte bu doğru değil.
Gerçekte sizi öldürmeyen şey sizi daha güçsüz hale getirir.
Ve muhtemelen bir daha ortaya çıktığında sizi öldürür.
Bu yüzden ben kişisel olarak
metafor olarak da doğru gerçekte de doğru olanları severim.
Mesela "Önemli olan iç güzelliktir."
Bence bu güzel çünkü öyle.
Bilirsiniz gerçekten de
bir insanı çekici yapan içindekilerdir.
Dostlukları eğlenceli oluşları, iyi niyetleri...
Göz yanılmaları değildir.
Ayrıca bu gerçekte de doğrudur.
Çünkü dünyanın en yakışıklı adamı olabilirsiniz.
Biçimli bir çeneniz olabilir
güzel, sık ve yele gibi saçlarınız olabilir.
geniş omuzlarınız ve biçimli bir beliniz olabilir.
Azdınız mı?
Sadece ben mi öyleyim?
Geniş kalçalar, mükemmel bir beden.
Yüzde altı vücut yağ oranı.
Ancak bu adamı alıp
yüzerseniz...
Birden bire...
Göze o kadar da hoş görünmemeye başlar.
Giderek yaşlanıyorum.
Doktoruma bir şey sordum. Bu ilginç çünkü merak ettim...
Ölümün ilk iki nedenini biliyorum.
Kalp krizi ve kanser.
Sizi öldürmekte başa baş giderler.
Ben de doktora en sık rastlanan üçüncü ölüm nedeni nedir diye sordum.
"Üçüncü nedir?"
O da dedi ki "Komplikasyonlar."
Doktor saçmalıyor gibiydi.
Üçüncüye ne demeli?
Üçüncü bu mu?
Ben de dedim ki "Merak etmeden duramıyorum Doktor, babam öldü
ve hatırlıyorum da geçen gün basit bir operasyon demiştiniz."
"Evet öyle sandık." dedi.
"Kağıt üzerinde kolay, o kadar diyeyim.
Ama adamın tekinin içini açınca, Tanrım!
Bir sürü kırmızı kablo gibi şeyler var."
"Doktor musun?" "Yok.
Sen anlamazsın.
Senin içi fazla karmaşık."
Ama yaşlandığınızda endişe başlıyor.
Kaygılanıyorsunuz ve korkuyorsunuz.
Büyükannemi hatırlıyorum
sanırım o 85 yaşında falandı.
Ona baktım, sandalyesinde oturuyordu. "Hey Büyükanne!"
Bir çürüğü vardı.
Bileğinden başlıyordu
bütün kolunu tırmanıyordu ve omuzuna çıkıyordu.
Kocaman bir çürüğü vardı.
Mor, yeşil ve sarıydı.
Üçünün karışımı.
Ben de dedim ki:
"Büyükanne, o çürük nasıl oldu?"
Büyükannem cevap verdi. "Rüzgar."
"Rüzgar mı?" dedim.
"Evet dünkü hafif meltemi hatırladın mı?" dedi.
Evet dedim hatırlıyorum.
Benim anne babam öğretmendi.
Herkes bunun saygın bir meslek olduğunu söylüyor.
İyi insanlar. Ama tuhaf olan ne biliyor musunuz?
Herkes "Öğretmenler gerçek kahramandır." der.
Benim anne babam hiç kahraman gibi değildi.
Ve aslına bakarsanız
bir kahramanlık belirtisi gösteren hiçbir öğretmen görmedim.
Hem de bir sürü öğretmen tanırım.
Çünkü uzun yıllar boyunca öğrencilik yaptım.
Bir kez olsun şöyle demedim "Hey Barney
yaşlı Abernathy'ye bakıyordum da
tahtadan tebeşiri silme biçimi
hani önce kendi çizdiği tebeşiri
kahramanca bir görünümü var bence, değil mi?
Hayır. Ben de öyle düşünmedim. Bunu bir yerlerden duydum."
Biraz düşünürseniz o kadar da zor bir iş değil.
Epey iyi bir iş.
Eğer bir işiniz varsa ve işe gittiğinizde
üçüncü sınıfta oluyorsanız
ve birlikte çalıştığınız herkesten 50 kat daha büyükseniz
bu oldukça iyi bir iştir.
Ayrıca bütün işi de onlar yapıyor.
Siz bir şey yapmıyorsunuz.
İşte bu.
Öğrencilere ne demeli?
O kahramanlığın birazını da
onlara verelim.
Bedavaya çalışan beş yaşındaki insanlar.
Öğretmen olmak için ne gerekiyor ki?
Nitelikleri nelerdir?
Diyelim ki üçüncü sınıfların öğretmenisiniz.
Neye ihtiyacınız olur?
Dördüncü sınıf eğitimine.
Gerçekten bundan fazla bir şey gerekmez.
Fazlasıyla nitelikli olursunuz.
Okulu hiç sevmedim.
Okuldan önceyi sevdim.
O zamanı hatırlıyor musunuz?
Okuldan önceki zaman.
En iyi zamanlarımdı hiç unutmayacağım.
O günler en güzel günlerimdi.
O günleri çok sevdim.
Shawn Kay'in evine gittiğimi hatırlıyorum, bir de sopam olurdu.
Bütün gün böyle geçebilirdi.
"Shawn bir sopam var!" "Kahretsin, hadi oynayalım."
Çok eğlenceliydi.
Sonra bir gün birden bire okuldaydım.
Beni içeri sürüklüyorlardı. Gözyaşlarını hatırlıyorum.
"Ne yapıyoruz?" dedim.
Bir de o pencereler vardı...
Pencerelerden bakardınız
bazen sopayı görürdünüz.
Derdiniz ki "Kahretsin, bu insanların zalimliğinin bir sınırı var mı?"
Bugünlerde hiperaktivite bozukluğu gibi şeyler var.
Sınıftaki çocuklar dışarı çıkmak istiyorum diyorsa.
"Sana ilaç vereceğiz." derler.
"O zaman çıkmak istemezsin.
Çimenlerde koşturup sopayla eğlenmek istemezsin.
İyi olursun. Sorun çıkarmazsın."
Ama her neyse. Artık yaşlıyım.
O zamanlar gençtim.
Artık yaşlıyım.
Evet.
Okulda bir şeyler öğrendim.
Yaşlandığım için beni korkutan şeyler var.
Bence bunu yapan medya.
Örneğin "Kuzey Kore" diyorlar. Bilmiyorum, bu ürkütücü bir şey.
Beni pek korkutmuyor ama sizi korkutmalı.
Gerçekten korkuyor musunuz?
Uyanınca karınız bağırır. Ne oldu tatlım dersiniz.
"Kuzey Kore!"
Kim bilir hangi cehennemdeki şu ufak ülke.
"Korktum tatlım, korktum!"
Söylüyorum size Irak beni korkutmuyor. Kuzey Kore de, hiçbir ülke korkutmuyor.
Hepsi arasında beni korkutan sadece bir ülke var.
Ya da bütün şeyde...
Hani şu ülkeden büyük galaksiden küçük şeye ne diyorduk?
Dünya.
Bütün dünyada beni korkutan yalnızca bir ülke var o da Almanya.
Aranızda tarih bölümü öğrencisi var mı bilmiyorum ama...
Olmayanlar için anlatayım.
Almanya
geçen yüzyılın başlarında
savaşa girmeye karar verdi.
Peki savaşmak için kimi seçtiler?
Dünyayı.
Beş saniye kadar düşünseniz bilirsiniz
kahrolası dünya kazanır, bu kadar.
Ama neredeyse berabereydi.
Sonra...
Bu nasıl oldu bilmiyorum.
Sonra üzerinden 30 yıl geçti.
Almanya tekrar savaşa girmeye karar verdi.
Ve tekrar düşmanları olarak seçtikleri
dünyaydı!
Şimdi...
Bu defa neredeyse kazanıyorlardı.
Artık dünya şöyle diyecek sanırsınız:
"Pekala Almanya sen artık ülke falan değilsin tamam mı?"
"Ne demek bu?"
"Sen artık bir ülke değilsin çünkü sürekli dünyayla savaşa giriyorsun.
Kimse bunu yapmıyor.
Ne sanıyorsun sen Mars mısın?
Kendini Mars falan mı sanıyorsun?"
Ama yaşlanmak eğlencelidir.
Eski şeyleri izlemeye başlarsınız.
Yaşlı insanlara yönelik reklamları biliyor musunuz?
Örneğin ben MeTV'yi izliyordum.
The Six Million Dollar Man vardı.
Paris'teydi. Zafer Takı'nın üzerinden atlamak gibi şeyler yapıyordu.
Sonra şans eseri ya da tesadüfen
reklam arası verildi.
Reklamın başrolünde Lee Majors vardı.
The Six Million Dollar Man'di.
Ama bugünkü haliyle oradaydı. Yaşlı bir adamdı.
Atlayıp zıplıyordu ve bunu biyonik kulak için yapıyordu.
Ve programdaki gibi bir biyonik kulak değildi.
Lanet bir işitme cihazıydı.
Onu Zafer Takı üzerinden atlarken görüyordunuz.
Sonra ara veriliyordu ve o stüdyoda:
"Bu olmadan iyi duyamıyorum.
Bu taraftaki hiç iyi değil.
Bu idare eder.
Bu taraftaki kulak bile olmayabilir." diyordu.
"Kahretsin" dersiniz.
Böyle bir adam için üzülmeden edemezsiniz.
Çünkü bilirsiniz ki ajansından bir telefon almıştır.
Muhtemelen bir sürü ümidi vardır.
Telefonu açar ve "Hey Jerome! Tanrım! Seninle 30 yıldır konuşmuyordum.
Bana göre bir şey mi var? Tahmin edeyim!
Bahse varım ne olduğunu biliyorum.
Yazdığım şu senaryo mu?
The Six Million Dollar Man'in Dönüşü!
Başrolde Ben Stiller.
Ben de yargıç olarak iki dakika gözükürüm.
O mu?
Hayır mı? Peki ne o zaman?
O bir...
Hayır, bu taraftaki gitti.
Ne?
Ne dedin?
İşitme cihazı mı?
Şey...
Böyle bir şey için ne kadar öderler?
Bu çok komik Jerome.
Çünkü bunu söylediğinde
hatırladım ki bu benim geçmişte bir bölüm için aldığım ücretin
sadece onda biri ediyor...
Hayır sözünü kesmeyeceğim. Üzgünüm.
Ne zaman cevap vermek gerek?
Demek bir saat içinde?
Şey...
Sanırım evet diyeceğim. Tamam bu işi alıyorum.
Jerome sana şunu sormalıyım
acaba bu işin kontratına
şunu koyma şansın var mı?
Üzgün olduğumu..."
Peki ya zaten bildiğiniz şeyleri tekrar söyleyen reklamlara ne demeli?
Bir tanesinde William Devane var.
"Altın sever misiniz?" diyor.
"Evet elbette." dersiniz.
"Koca bir altın külçesini kasanıza koymalısınız."
"Keşke yapabilsem. Çok hoş olurdu." dersiniz.
"Altın hep değerlidir biliyor musunuz?"
"Evet bana söylediğin her şeyi biliyorum.
Ben küçük bir çocukken Daffy Duck söyledi bunu.
Altının ne kadar değerli olduğunu iyi biliyorum."
Anlamadığım bir şey var
adına da ters ipotek deniliyor.
O şeyleri hiç duymadım.
Bir adam var ve şöyle diyor:
"Ben bir adamım
ve size ters ipoteği anlatmak istiyorum.
Bunu muhtemelen hiç duymadınız ama ipoteği hepiniz biliyorsunuz.
Siz ve sevdiğiniz insan
elinizdekileri bir araya getirisiniz
biraz parayı birleştirirsiniz
ve Tanrı'nın izniyle bunu bir parça toprağa ya da bir eve yatırırsınız.
Sonra her ay ipotek ücreti denilen bir şeyi ödersiniz.
Bu bankaya biraz para yatırmak demektir.
Sonra 20 ya da 30 yıl geçer.
Arkadaşlarınızla büyük bir parti verirsiniz.
Tüm dostlarınız, konu komşunuz gelir.
İpotek kağıtlarını yakarsınız.
Ve Tanrının izniyle
Amerikan rüyasının bir bölümüne sahip olursunuz.
Her neyse, işte bu onun tam tersi.
Evet...
Size broşürlerimizi göndermekten memnuniyet duyarız.
Barınağınız olmayan halinizin resmi var."
İyi biri olmaya çalışıyorum. Dindar insanlar mısınız bilmiyorum.
Ben yarı yarıya dindarım.
Tanrının buyruklarına
uymaya çalışıyorum.
Bazı buyruklara uymanın çok kolay olması komik bir şey
bazılarıysa epey zor.
Anlıyor musunuz? Örneğin "Öldürmeyeceksin."
Buna uymak son derece kolay.
Ama diğerlerine uymak epey zor.
Örneğin bir tanesi der ki
"Komşunun öküzüne göz dikmemelisin."
Şimdi...
Bende kahrolası bir yaşlı öküz var.
Onu ikinci el aldım. İlk hatam buydu.
Bana onu satan adam
kahrolası hastalıklarından hiç söz etmedi.
Ortalıkta dolaşıp duruyor.
Hiçbir şeyi taşıyamıyor.
Boynunun çevresinde koca bir şey var.
Çan gibi bir şey. O yüzden böyle yapıyor.
Boynunda sorun var ve çıkarmam gerekti.
Sonra...
Komşumun evine bir uğradım.
Garajına baktım.
Orada duran şey, dünyanın en güzel
mavi-gri
Belçika öküzü duruyor.
Daha önce hiç böylesini görmemişim.
Onun cilasını atıyor.
Ve ona göz dikmemem gerekiyor.
"Yalan yere şahitlik etmeyeceksin."
Bu da zor bir tanesi.
Yalan söylememek güzeldir.
Ama epey zordur.
Yalan söylememek! Çünkü insanlar sizden hoşlansın istersiniz.
Anlıyor musunuz?
İstersiniz.
Yalan söylemek için bir sürü neden vardır.
Yalan söylememe yolunu buldum
ve isterseniz bunu sizinle paylaşabilirim.
Kelimesi kelimesine doğruyu söyleyebilirsiniz
sözleriniz tamamen doğru olsun. Ama bunu yaparken
alaycı bir ton tutturun.
Size bir örnek vereyim.
Karınız diyor ki "Akşam yemeğinde kız kardeşime baktığını fark ettim.
Kız kardeşimi çekici bulmuyorsun değil mi?"
Sonra siz dersiniz ki:
"Evet. Sana söylemeyi unuttum.
Kız kardeşini çekici buluyorum."
"Pekala Henry. Boş ver." der.
"Hayır bu doğru. Onu düzmek istiyorum." dersiniz.
"Hey, seninle evlenmemin tek nedeni kız kardeşini düzmekti."
"Bu konuyu hiç açmamalıydım." der.
"Hayır. Neden bu konuyu açmayacakmışsın ki?
Sonuçta tüm bunların kurbanı sensin.
Hatırlıyorum da evlilik yemini ettiğimiz sırada şöyle düşündüm.
Karımın ailesinin
her bir üyesini ayartacağım.
Hem de cinsiyete hiç bakmadan.
Hepsini düzeceğim.
Sonrasında da
hepsini eve davet edeceğim
ateşe verip hepsini öldüreceğim.
Ardından bir sonraki kasabaya geçip aynını tekrarlayacağım."
"Pekala Henry. Bunu dinlememiz gerekmiyor.
Böyle olman gerekmiyor."
"Neden?
Bu senaryodaki iyi insan sensin.
Bense kasabadan kasabaya dolaşıp
tüm aileleri düzüp öldüren
ve ardında, eskiden insan olan kül yığınları bırakan biriyim.
Gelmiş geçmiş en vahşi
ve en üretken seri katil benim.
Üstelik daha açığa çıkarılmadım.
Hepsi bu kadar."
"Sadece uyu artık."
"Evet ben de uyuyacağım
ya da belki tüm gece gazyağı satın alırım."
Bu sadece bir örnekti.
Bunu yapmanız gerekmez.
Sadece...
Sadece söylüyorum o kadar.
Ama dinleyin, dünyada önemli şeyler oluyor. Ormanlarda yağmur yağıyor.
Politikaya bulaşmak istemem
ama bu doğru.
Şimdi...
Ben bilim hakkında bir şeyler bilirim.
Bundan on yıl sonra bilim insanları çıkıp şöyle derse hiç şaşırmam:
"Tanrım! O kahrolası yağmur ormanlarını yaktığımız çok iyi oldu.
Bütün o boktan yılanlar örümcekler falan orada yaşıyormuş.
Yılan nezlesini başlatan buydu. Neredeyse herkesi öldürüyordu.
Kimse bir şey bilmiyor."
Ama teneke kutuları ezip atmanız gerekir.
Bu iyi bir şeydir.
Elinizde turuncu, yeşil ve mavi var.
Tenekeleri ezip koyarsınız. Bunu yapmalısınız.
Ben yapmıyorum ama siz yapın.
Bunu yapmalısınız çünkü bu önemli bir şey.
Her zaman gelecekteki insanlar için çalışılır.
Sizi işte böyle kandırırlar.
Hep şunu derler "Geleceğin çocukları!"
Bu doğru. Ama bunu ben çocukken de söylüyorlardı.
Sonra ben büyüdüm ve işte buradayım. "Hayır öteki çocuklar."
"Sizi kahrolası herifler.
Burada bir şeyler olduğunu hissediyordum.
Bir Ponzi dalaveresini görünce anlarım.
Şimdi de öteki çocuklar deniyor."
Dinleyin tüm bunlar harikaydı.
Ama size şunu söylemeliyim.
Söylediğim hiçbir şeyin gerçekte bir önemi yok.
Anladım ki...
Ve bu sadece benim fikrim değil.
Anladım ki
gösterilerimin çoğu sadece
bilirsiniz
dedikodu ve kandırmaca.
Anlıyor musunuz? Ucuz sihirbazlık gibi.
Size bildiğim tek gerçeği söyleyeyim.
Bu hepimizin bildiği bir şey.
Herkes bunu bilir.
Ama buna göre davranmak zordur.
Gerçekten doğru olan tek şey
şu
hepimiz birbirimizi sevmek zorundayız.
Ve bu oldukça zor bir şey.
Oldukça güç bir şey.
Hey, şuna ne dersiniz?
Köpekler insanları sever.
İnsanları sevmek zordur diye düşünürsünüz ama köpekler herkesi sever.
Bir köpek.
Örneğin benim köpeğim.
Hiç böyle birini görmedim.
Hiç yargılamaz.
Köpeğimin tek yaptığı şey beni sevmektir.
Uyandığım zaman
sanırım beni uyurken izliyor.
Çünkü uyandığımda orada duruyor olur.
Sanki seni seviyorum der.
Üzerime sıçrar, yüzümü yalar.
"Seni her şeyden çok seviyorum, harikasın."
Ben "Sağ ol sen de iyisin. Seni seviyorum." derim.
"Seni her şeyden çok seviyorum!" "Ben de seni."
"Hatırlıyor musun dün bir kemik atmıştın ama kemik plastiktendi?"
"Evet bu bir şakaydı. Seni incitmek istememiştim."
"İncinmedim, incinmedim. Gülüyordum. Eğlenceliydi.
Beni çok seviyorsun. Ben de seni seviyorum.
Bu harika bir şey.
Seni öpeceğim. Hep öpeceğim!"
"Evet bunu yapabilirsin." "Seni hep öpeceğim."
Ben de "Pekala siktir git hadi!" derim.
"Beni rahat bırak olur mu?
Sihirli telefona bazı şeyler yazmam gerekiyor.
Buna vaktim yok.
Saçma sapan köpek işleri."
Köpeğim şöyle yapar "Haklısın.
Seni seviyorum biliyorsun.
Ama seni çok fazla zorladım.
Seni sürekli zorladım, zorladım.
Seni uzaklaştırdım.
Hiç iyi değilim.
Hem de hiç iyi değilim.
Peki şuna ne dersin?
Ben sadece burada böyle durayım.
Ve gözlerimi sana dikeyim.
Tamamen sessiz olurum.
Sen bana tekrar bakana kadar...
Biraz sevgi göster
yine üzerine atlayıp seni severim!
Siz de şöyle dersiniz "Evet bu güzel olur.
Öyle yap."
Köpekler kimseyi yargılamaz.
Biz yargılarız. Bizim sevgimizin ön koşulları vardır.
İnsanlarda koşulsuz sevgi diye bir şey yoktur.
Ama köpeklerin umurunda olmaz.
Onlar sever.
Hitler'in köpeği vardı. Bir düşünün.
Hitler'i hiç sevmem.
Onu hiç sevmedim.
Ondan hoşlanmamak havalı olmadan önce ondan hoşlanmıyordum.
Ama tarihte Hitler'i herkesten çok seven bir köpek var.
Sabah uyanır ve şöyle yapardı:
"Hitler nerede?"
Anlıyor musunuz?
Sonra Göring ya da başka biri şöyle derdi:
"Burada değil. Kötülük falan yapmaya gitti.
Bunu açıkladım vaktinin çoğunu kötülükle geçiriyor.
Onu çok sık göremezsin.
O da. "Tamam anlıyorum.
Bir şey yapmaya çalışmadım. Dinle Göring, seni seviyorum.
Mengele'ı seviyorum herkesi seviyorum. Hepiniz harikasınız.
Ama gelmiş geçmiş en büyük insan Hitler."
İşte bu yüzden kayıt cihazlarınızı kullanmamanızı istiyoruz.
Yarın kahrolası Harvey Levin'le bir arada olmak istemem.
"Hitlerin harika olduğu mu söyledin?" Peki ne cevap vereceğim ben?
Şöyle derim "Hayır o köpekti."
Bu işe yaramazdı, ayvayı yerdim.
Ama...
Özel bir komedi programını
Hitler'den söz ederek bitirirsem çok fena olur.
Evet. Aynen öyle yapacağım.
Böyle bitireceğim.
Gösterimin adı şu olacak: Hitler'in Köpeği!
Alt yazı çevirmeni: Esra Solmaz